Venetiëreis

De reis naar Venetië is een jaarlijks hoogtepunt voor De Poorters.

U kunt zich vrijblijvend opgeven voor de reis van 2015.

Venetië met krullen
Impressies van een groentje

Hoe beleef je Venetië als je daar voor het eerst van je leven naartoe gaat? Vriendin Mieke vroeg of ik meeging en ik zei direct ja. Een lang gekoesterde wens zou in vervulling gaan. Dat het De Poorters van Venetië waren die de reis organiseerden nam ik voor kennisgeving aan. Het Zou vast wel een goeie club zijn, dacht ik zo.

Op Schiphol trof ik een goedgeluimd gezelschap aan, waarvan een aantal mensen elkaar al eerder had ontmoet. Gelukkig was dat geen beletsel om me thuis te voelen in de groep. En Jeanne en Leo gaven me al meteen het gevoel erbij te horen. Onderweg had ik plezierige reisgenoten en een ongekend mooi uitzicht over de besneeuwde Alpen. De sfeer in de groep was trouwens de hele week uitstekend. Het was niet zo maar een groepje reizigers. We werden vrienden.

Toen we op de steiger van de traghetto uitstapten na de tocht met de watertaxi was ik blij verrast te merken dat de ruggenwervels nog op hun plaats zaten. Dat zo’n boot niet doormidden breekt met die enorme klappen op het water mag een klein wonder heten. Overigens was het een prachtige tocht tussen driepotige dukdalven - sommige al behoorlijk gesleten aan de waterlijn - , langs de roze muren van San Michele en langs kleine eilandjes met ruïnes erop. Een strak blauwe lucht hoog boven ons. Geholpen door sterke handen zette ik mijn eerste stap in Venetië. Het water bleek te laag om direct in hotel Ala van boord te gaan.

Illustratie

De hotelkamer met uitzicht op het Campo Santa Maria del Giglio was alles wat je ervan verwachtte. Dat het hotel beschikte over een gezellige, algemeen toegankelijke, bar bleek later geweldig van pas te komen om met elkaar de dag nog eens door te nemen, de kennismaking te verstevigen en een Spritz te drinken.

Aangevoerd door Leo, die ons feilloos de weg wees door een wirwar van straatjes en ons ook op een volgepropte vaporetto niet uit het oog verloor, bezochten we kerken en paleizen met overdadige krullen en veel verguldsel. Het thema was immers ook “Settecento: Glorieuze decadentie”, zoals Jeanne dat heeft genoemd in haar Handleiding bij de reis. Wat een doorwrocht boekwerk is dat geworden! Jeanne moet daar heel wat uurtjes in gestoken hebben. Ik hoop maar dat ze er evenveel plezier aan beleefd heeft bij het schrijven als ik bij het lezen. Het was een geweldige gids bij de reis en is nu, achteraf, een heerlijke herbeleving van alles wat we hebben gedaan.

Je kunt geen betere reisleidster hebben dan Jeanne als je al die architectuur, beelden, schilderijen en fresco’s goed wilt zien en begrijpen. Zij leert je kijken en de ontwikkeling van de kunstenaar zien. Ze weet alles van de ontelbare heiligen die je ziet afgebeeld en kan elke symboliek verklaren. We hebben intens genoten van haar aanschouwelijk onderwijs.

Jeanne had een heel gevarieerd programma samengesteld, ook door daarin de voorlichting over de waterwerken, het bezoek aan La Fenice met Le Nozze di Figaro en de eilanden Torcello, Burano en Murano op te nemen.

Wat heerlijk als je zo de weg weet in Venetië dat je de leukste terrasjes en restaurants weet te vinden. Elke dag een andere eettafel, waar de meesten van ons maar al te graag aanschoven omdat het zo gezellig was met elkaar en het eten en de wijn zo lekker.

Illustratie

Hoe beleefde ik Venetië? Het was een sprookje. Ik denk met weemoed aan de smalle straatjes, de pleinen, de bruggen met hun traptreden, het prachtige weer – behalve die ene ochtend met zwiepende regen - , de schitterende architectuur, de wijde lagune en de majestueuze ontvangst in Palazzo Mocenigo.

De stralend witte gevel van de San Zaccaria en de mooi gerestaureerde Salla della Musica in het Ospedale dei Derelitti hebben voor mij het bestaansrecht van De Poorters van Venetië ten volle bewezen. Deze week las ik in “Vaslav” van Arthur Japin de volgende passage over een bezoek van een jonge Sergei Diaghilev en zijn vriend aan Venetië. Het was voor mij een herkenning.

Twee schooljongens waren zij geweest, die met grote ogen en open mond door decors uit een sprookjeswereld dwaalden. In de nevel die over de lagune hing leek de grens tussen het magische en het echte leven te zijn vervaagd zoals de lijnen van de kades en paleizen. Het smaragdkleurige water, weerspiegelend het roze pleister en parelmoerkleurig marmer. ‘Alle mystiek en poëzie uit onze dromen,’ schreven zij naar huis, uitgelaten, ‘bestaan in werkelijkheid dus ook!’

Ineke van der Bilt-Verhoeven
Oktober 2011

Illustratie

Op zondagmiddag voor de apsis van Santi Maria e Donato op Murano. Ineke staat uiterst rechts op de voorste rij.