Venetiëreis

De reis naar Venetië is een jaarlijks hoogtepunt voor De Poorters.

U kunt zich vrijblijvend opgeven voor de reis van 2015.

Een bezoek aan de Biënnale in Venetië

De meeste bezoekers van Venetíë gaan daarheen om oude kunst te bewonderen, maar voor de liefhebber van moderne kunst is er ook veel te bekijken. Zo is er de 'International Gallery of modern Art' ,opgericht in 1902 en gevestigd in Ca’Pesaro een paleis gebouwd door Longhena. De collectie begint bij 1850 en gaat door tot heden. De collectie beslaat twee etages, op de derde is Aziatische kunst met veel Indonesische Krissen en Japanse wapens.

Illustratie

Beter bekend is de 'Peggy Guggenheim collectie’ gevestigd sinds 1949 in Palazzo Venei dei Leoni aan het Canale Grande, enige jaren geleden is hier aan de andere kant van de tuin een nieuwe vleugel geopend voor tijdelijke tentoonstellingen.

In 2005 heeft FIAT Palazzo Grassi afgestoten dat wordt gebruikt voor tijdelijke tentoonstellingen. In het voorjaar van 2008 zag ik hier een tentoonstelling Rome en Barbaren, maar in het najaar ook een van hedendaagse kunst. Samen met dit paleis wordt Punta della Dogana geëxploiteerd. Het oude Douane kantoor is van binnen geheel verbouwd door Tadao Ando en geopend in 2009. Ook hier zijn tijdelijke tentoonstellingen. Zo zag ik er In praise of Doubt met werken van oa Jeff Koons, Donald Judd, Sigmar Polke enz.

Naast deze musea is het belangrijkste evenement de twee jaarlijkse Biënnale, dit jaar voor de 54e maal. Als motto was gekozen: ILLUMInations. Tijdens de laatste Poortersreis had Jeanne van der Stappen een dag zonder programma zodat de geïnteresseerden daar heen konden gaan of eventueel andere dingen bezoeken (een onzer bezocht het Dogenpaleis en zat daar opgesloten in de gevangenis).
De tentoonstellingen bevinden zich voornamelijk in de lijnbaan van het Arsenaal en de Giardini. Het Arsenaal heeft voornamelijk uitstallingen van individuele kunstenaars. De Giardini, een tuin aangelegd door Napoleon, heeft een groot algemeen paviljoen en paviljoens van verschillende deelnemende landen.

Illustratie

Naast deze vaste locatie zijn door de hele stad verspreid uitstallingen. Toen wij het museum van de 18e eeuw, Ca’Rezzonico, bezochten was daar ook werk van Barry X Ball te zien. Het waren gebeeldhouwde koppen die hij soms deformeerde, heel fascinerend. In de San Stae, die wij bezochten om 18e eeuwse schilderijen van de martelaarschappen van de apostelen door verschillende kunstenaars gemaakt te bekijken, waren aan een soort cilinder foto’s van een Oekraïense kunstenaar opgehangen. Buiten was een groot detail van de Aanbidding van het Lam van Jan van Eyck, gemaakt van pisanki (gekleurde eieren). In de Chiesa di San Fantin tegenover Opera La Fenice was ook een dergelijke afbeelding gemaakt met .

De Biënnale is te groot om alles goed te zien, daarvoor zijn dagen nodig vooral ook door de vele video’s. Naast deze video’s zijn er veel installations. Bij veel hedendaagse kunst heb ik het gevoel wat moet ik ermee, toch vond ik een aantal best interessant.

Ik begon mijn bezoek met de lijnbaan van het Arsenaal. Dit is een zeer lang gebouw oorspronkelijk voor het maken van kabels voor de schepen. Jammer genoeg is binnen de lengte niet goed te zien door de afscheidingen tussen de verschillende uitstallingen. Wel goed te zien zijn de kolommen van baksteen, die het dak dragen.
Bij binnenkomst was er een groot aantal oude linnenkasten, die Chinezen vaak als berging buiten zetten, er boven een oud chinees huis door Song Dong. Iets verder op een groot aantal maquettes van gebouwen in Georgië door Andro Wekua. Boeiend vond ik een tent gemaakt van staven met Tl- buizen van Navid Nur: Hivewise. Zo boeide mij ook een aantal rechthoekige monochrome doeken van Giulia Priscatelli. Christian Marclay had een grote ruimte met fauteuils waarop bezoekers naar een video met een klok konden kijken die vervolgens liet zien wat er op een bepaalde tijd op verschillende plaatsen gebeurde, de titel was The Clock!. Urs Fischer had levensgrote kaarsen beelden die hij liet opbranden zodat die langzaan verdwenen. Zo zag ik een bureaustoel en De Maagdenroof van Gianbologna al half afgebrand.

Verder lopende waren nog enige landen paviljoens. Vooral interessant vond ik Verenigde Arabische Emiraten met foto´s over de confrontatie tussen natuur en industrie. Zoals een kudde herten vlak bij een olie kraak installatie. Verder doorlopend komen de bezoekers bij een park aan het water waarin een walvis lag van Loris Gréaud. Italië zelf had hier een groot paviljoen, als herinnering aan het 150 jarig bestaan. Hier werden werken van 200 kunstenaars tentoongesteld en er was een maffia museum.

Illustratie

Het tweede gedeelte van de Biënnale ligt in de Giardini. Hier staat een groot paviljoen waar verschillende kunstenaars tentoonstellen. Als centraal thema hingen in dit gebouw drie werken van Tintoretto, ter beschikking gesteld door San Giorgio Maggiore en de Dalleria dell'Accademia. Het licht op deze schilderijen heeft de titel aan de Biënnale geven: IllUMInations. Grappig was hier een zaal met een hele boel opgezette duiven op de dakspanten van de hand van Maurizio Cattelan. Norma Jean had een lokaal waar de bezoekers zelf op de muren konden kliederen; in het midden stond daartoe een tafel met rode plasticine.

Illustratie

Naast dit grote paviljoen stonden in de Giardini paviljoens van vele landen. Het Nederlandse Paviljoen is in 1953 gebouwd door Gerrit Rietveld, een mooi gebouw. De inhoud vond ik minder: een balkenconstructie en ergens een bureau met open boeken en poppen. Aan de muur hingen enige kritieken één sprak zelfs van a first rate failure.

Israel had een constructie van leidingen zoals in een chemische fabriek, voor een chemisch ingenieur misschien interessant. Het zelfde had ik overigens ook al gezien bij Turkije in het Arsenaal. Hoog werd opgegeven van het Duitse Paviljoen maar het kon mij niet boeien, een sombere grote hal. Daar vlak bij was een klein paviljoen van Canada wat ik erg de moeite waard vond. Werken van Steven Shearer, die mij deden denken aan werken van Munch.

Leuk gebruikt was het paviljoen van de Nordic countries, de titel was: Ramen bomen en er tussen, een goed gebruik van de ruimte. Denemarken schijnt nog steeds een grote liefde te hebben voor Mao Tse Tung. Chili en Zwitserland hadden een paviljoen met afval maar er waren meerdere die dit tentoonstelden.

Ik had er toen wel genoeg van. Misschien ben ik te ouderwets in mijn opvattingen van kunst, maar ik wil graag zien wat er gaande is. Een bezoek aan de Biënnale is doaarvoor zeker de moeite waard.

Jan Filedt Kok