Venetiëreis

De reis naar Venetië is een jaarlijks hoogtepunt voor De Poorters.

U kunt zich vrijblijvend opgeven voor de reis van 2015.

Een onvergetelijk bezoek aan la Serenissima

Het uitzicht vanuit ons hotel op het Canal Grande

De laatste week van maart begaf zich een groep van zestien afgevaardigden van De Poorters van Venetië, naar het cultuur-historisch zo interessante en adembenemend mooie Venetië.
Geheel anders dan wanneer men zich met de reisgids in de hand naar deze plek begeeft, vergaat het de reiziger die als Poorter deze stad betreedt. Immers in deze hoedanigheid zijn we niet alleen een tijdelijke bezoeker, maar maken we even deel uit van deze wondermooie wereld, door de bijdrage die we leveren aan de diverse restauratie-projecten.
Onze bijdrage die zo dringend noodzakelijk is om het voortbestaan van Venetië mee te helpen garanderen. We zullen deze projecten gaan bekijken en we zullen trots zijn bij het zien van het resultaat.

Als we dan eenmaal voet aan wal zetten, dan blijkt, dat de stad ons met open armen ontvangt. Dat zij haar poorten voor ons opent en ons verwelkomt tot in de intiemste vertrekken van haar goddelijke paleizen. In dit sprookje willen wij wel even vertoeven - ons er thuis voelen - er met volle teugen van genieten.
Dit alles gebeurt niet vanzelf. Want hoe kunnen wij de weg vinden, zonder dat iemand ons aan de hand meeneemt - zó kundig als de dierbare Jeanne van der Stap-pen dat vermag te doen. Zo volledig op de hoogte van de diepere betekenis der bijbelse taferelen, die de grote schilders door de eeuwen heen overal in de kerken en scuola's hebben aangebracht om de bevolking de geschiedenis van de bijbel bij te brengen en hen zo tot deemoed, gehoorzaamheid en overgave te brengen.

Hoe kunnen wij toegelaten worden tot plaatsen, die voor bijna niemand toegankelijk zijn zonder de tussenkomst van de vindingrijke, en sympathieke Joanita Green, die deuren voor ons weet te openen. Joanita, die de weg kent in Venetië als geen ander en zoveel bijzondere contacten heeft, dat wij in deze ene week tot driemaal toe te gast mochten zijn in drie verschillende palazzi aan het Canal Grande. In elk ervan werden wij op hartverwarmende wijze ontvangen.

Zo waren wij als eerste te gast in het Palazzo Treves, waar de Marchesa Barbara Belingieri, vice-presidente van Venetian Heritage ons het aperitief aanbood in aan-wezigheid van signore Marcello, de honorair-consul voor Nederland in Venetië. Na het aperitief volgde een rondleiding langs alle kunstwerken in het palazzo, waar in het souterrain twee mooie gondels liggen te pronken, waarvan èèn bemand met levensgrote poppen in fluwelen kostuums uit het verre verleden.

Ons tweede bezoek was aan het palazzo van de bekende pianist Enrique Perez de Guzman. Wij genoten van zijn warme gastvrijheid, zijn prachtige pianospel en vooral van zijn gevoel voor humor. De wijze waarop hij achteloos een gesprongen snaar uit de vleugel viste, die over zijn schouder weg leek te werpen en bevlogen doorspeelde, deed ons even aan Victor Borge denken. Hoe hij eerst zichzelf en daarna ons in zijn carnavals mandarijnenkostuum hulde met hoofdtooi en masker, wekte grote hila-riteit. Kortom - een verrukkelijke avond.

Ons derde bezoek aan een palazzo betreft ons laatste avondmaal. Daarover derhalve later.
Wij verbleven die week in het elegante Pensione Accademia, de zeventiende eeuw-se “Villa Maravege”, die zich bevindt in de buurt van de Ponte dell' Accademia op de hoek van het Canal Grande en de Rio San Trovaso in het stadsdeel Dorsoduro. Dit is het gedeelte van de stad, waar het dagelijks leven van de Venetianen zich groten-deels afspeelt. Waar lijflijk hard wordt gewerkt, getimmerd en gebouwd op de enige nog bestaande gondelwerf en aan bouwprojecten. Het is er een komen en gaan van bootjes, gevuld met materialen, die zo nodig vandaar weer verder worden vervoerd op ingenieuze karretjes, die langs de smalle wandelwegen en over de bruggetjes behendig worden voortbewogen naar de plaats van bestemming. Hoe inventief is de Venetiaan. Desnoods stapelt hij zijn handelswaar op een groot plastic vel, dat hij voorttrekt over de straat. Nergens is er verkeersherrie of stank - alles gaat er gemoe-delijk en rustig aan toe. Geen auto’s, fietsen of brommers. Alleen boten en nog eens boten. De luidruchtige motorboten met, als schril contrast, de geluidloze, sierlijke beweging van de vele slanke gondels, die het stadsbeeld gelukkig nog steeds blijven bepalen.

In Dorsoduro bevindt zich de jeugd. Daar zijn de scholen en universiteitsgebouwen, de opleidings-instituten voor muziek en kunst. Het is er gezellig. Meerdere malen zien we hoe kersverse dottores, potsierlijk verkleed, boven op de deksel van een ou-de put, middenop het Campo San Margherita, als proeve van hun kennis een lang en ingewikkeld relaas aan hun vrienden moeten voorlezen. In de rechterhand een volle fles wijn, waaruit bij elke leesfout een teug moet worden genomen. Wanneer het relaas beëindigd is en de fles leeg, wordt de dottore, inmiddels wankel op de benen, feestelijk door de hele vriendenschaar toegezongen. Het gebeurde, dat wij diep in de nacht aangenaam werden gewekt door een boot vol feestvierders, die wat beneveld maar toch zuiver en uit volle borst, schitterende opera-melodieën ten gehore brachten om zo hun feestvreugde kenbaar te maken. Het is even alsof wij een figurantenrol spelen in een schouwspel uit lang vervlogen tijden. Het is alsof de tijd hier even is blijven stil staan.

Gedurende deze week, die veel langer leek te duren, genoten wij van schitterende kunst, interessant en liefdevol toegelicht door Jeanne en in het kielzog van Leo, die de informatie, die zijn vrouw niet in haar hoofd hoefde op te slaan, gedwee in een koffertje op wieltjes achter zich aantrok.
In de prachtige kerk van San Vidal genoten wij van een concert, uitgevoerd door de Interpreti Veneziani, van wie de bevlogen cellist een onvergetelijke indruk bij ons achterliet.

We bewonderden op het eiland San Michele de grote begraafplaats van Venetië, de door de Poorters prachtig gerestaureerde houten beeldengroep van de Gekruisigde Christus met Maria en Johannes. We bezochten er de graven van Strawinsky, Brodsky en Diagilev, met de vele spitzen van zijn trouwe fans.

We bewonderden gedurende deze dagen de vele schilderingen van de 16e-eeuwse grote kunstenaars als Titiaan, Tinteretto, Bellini en Carpaccio.
We bezochten de schitterende Scuola Grande di San Rocco, waar Tinteretto meer dan twintig jaar heeft gewerkt. Waar niet alleen de muren, maar ook de vloeren en de plafonds de moeite van onze volle aandacht waard zijn.

In het Consorzio Venezia Nuova kregen we een goed verzorgde en uitgebreide toelichting over de waterwerken en de Puntolaguna - de afsluiting van de lagune - waardoor, naar de hele wereld hoopt, Venetië voor de toekomst zo goed mogelijk be-schermd zal zijn tegen schadelijke invloeden van natuur en mens.

En bij nog veel meer boeiends, was een van de hoogtepunten toch wel “onze” San Zaccaria - nu nog in de steigers, maar hopelijk volgend jaar voltooid. We bewonderen er de Sacra Conversazione van Giovanni Bellini en worden er ontvangen door pastoor Don Carlo Seno, die nog snel even wat limonade, plastic bekers en koekjes gaat inslaan, om ons gepast en op zijn bekende innemende wijze, te kunnen ontvangen. Eenmaal weer buiten op het plein, zien we hoe een groep jonge Armeense seminaristen met zacht geruis als een zwerm vogels langs ons heen schiet - gekleed in hun lange zwarte pijen, getailleerd door een ceintuur, met op het hoofd het zwarte kalotje. Terwijl zij snel het stille plein over lopen, maakt zich een aantal van hen los uit de gelederen en begeeft zich naar het drinkwaterfonteintje dat links van hen hun aan-dacht heeft getrokken. Een voor een nemen zij hun kalotje af, slaan een kruisje en bukken zich om hun dorst te lessen. Dan voegen zij zich weer bij de anderen, die geduldig staan te wachten en de zwerm vervolgt zijn weg. Een bijzonder hartverwarmend tafereel.

Dit zijn slechts enkele van de vele indrukken, die wij tijdens deze sprookjesachtige week hebben opgedaan. Wij genoten ons laatste avondmaal bij de Marchesa Donatella d' Asta in het Palazzo Mocenigo, waar een heerlijk en stijlvol aangekleed diner ons wachtte. Dit palazzo heeft kortgeleden gediend als achtergrond voor de opnames van de nieuwste film over Casanova - de grote vrouwenversierder, die in Venetië geboren werd. Het daarvoor opgeknapte palazzo vormde voor onze laatste avonduurtjes in Venetië een bijzonder feestelijke entourage. Onze dank aan de regie is groot. Die was in handen van twee capabele vrouwen en èèn stille kracht. Het zijn deze drie - Jeanne en Leo van der Stappen en Joanita Green, aan wie het grote succes van deze onvergetelijke reis te danken is. Een onmisbaar trio voor De Poorters van Venetië.

Tekst: Marijke van Opstall - ten Veldhuys.
Tekening: Scato van Opstall