Venetiëreis

De reis naar Venetië is een jaarlijks hoogtepunt voor De Poorters.

U kunt zich vrijblijvend opgeven voor de reis van 2015.

Een opmerkelijke reis naar La Serenissima

Over een gevelfeestje en een indrukwekkende avond met vuurwerk

gevel Het programma voor zaterdag 14 juli vermeldde een gevelfeestje, daarna als entr’acte een gezamenlijke poorterslunch en tenslotte vuurwerk met souper aan boord.

Tijdens eerstgenoemd tafereel stonden wij op een zeer zonnig Campo San Zaccaria oog in oog met de eerbiedwaardige kerk gewijd aan San Zaccaria, vader van Johannes de Doper.

Aan de restauratie van de voorgevel van deze kerk hebben de Poorters een belangrijk deel besteed van de door hen over de jaren ingezamelde gelden.

Naast de inmiddels bekende Poorters verschenen ook weer nieuwe personen ten tonele, waaronder Bernard Aikema, Hans & Jane Commandeur, Peter Hollander, Gustav Leonhardt, Machteld van Suchtelen, pastoor Don Seno van de parochie S. Zaccaria, vertegenwoordigers van de Soprintendenza (monumentenzorg) en Venetian Heritage Inc.

In de kerk toespraken van Italiaanse en Amerikaanse zijde.
Van Poorterskant voeren Bernard Aikema en onze voorzitter Marion Bolten welbespraakt het woord.

Tenslotte, en extra gewaardeerd als welkome afwisseling na een zeer langgerekte toespraak van Italiaanse zijde, een muzikale afsluiting van de plechtigheid door Gustav Leonhardt op het orgel van Gaetano Collido.
Dit orgel werd indertijd met steun van de Europese Culturele Stichting en de Algemene Loterij Nederland gerestaureerd en daarna in 1981 door Gustav Leonhardt ingewijd.

Ter afsluiting van het geheel buiten geserveerd, door Marion Boltens zuster gesponsord, drankje met een toast (brindisi) uitgebracht op de gerestaureerde gevel

Geanimeerde en uitstekende lunch Al Giardinetto da Severino (de organisatoren weten waar we moeten zijn!)

boot 2

Een eerste vaartuig

Uiteindelijk verscheen rond halfnegen een sloep, zoals afgesproken voorzien van houten banken aan de zijkant, een tafel in het midden en de nodige leeftocht, maar zonder toilet. Deze platbodem was echter tot pijnlijke verrassing van de wachtenden reeds danig gevuld met personen die behoorden tot het gevolg van de scheepsagent die onder volmacht van de Van der Stappens voor deze schuit had gezorgd. Enkele wachtenden konden daarop nog plaats vinden, maar de overigen begonnen zich af te vragen hoe zij de baai moesten  bereiken. De gehele vloot waarover Venetië beschikte was immers reeds in de vaart voor het grote spektakel.

Een tweede vaartuig

Terwijl de scheepslozen zich aan deze sombere gedachten overgaven verscheen er een tweede barkas ten tonele, eveneens gerequireerd door de scheepsagent van de Van der Stappens. Dit bleek echter verstoken te zijn van de afgesproken zitbanken en tafels. Ook de Van der Stappens raakten nu toch enigszins ontzet, verteerd door spijt dat zij nu juist dit programmaonderdeel uit handen hadden gegeven. Wel bezat het tweede vaartuig een toilet, een opvallend bouwsel dat scherp afstak tegen de elegante behuizingen aan het Canal Grande.

Bovendien verlegde dit prominente uitsteeksel het zwaartepunt van ons vaartuig zodanig hemelwaarts, dat zijn rolbeweeglijkheid aanmerkelijk toenam. Maar na enig gemanoeuvreer werden de beide vaartuigen langszij verenigd waardoor ook een iets stabieler geheel ontstond.

In de baai

Aldus geprepareerd spoedden onze beide vaartuigen zich naar de baai waar wij rond tien uur arriveerden. Daar had zich al een omvangrijke vloot schepen geposteerd, aan de perimeter waarvan wij nu voor anker gingen. Het was op dat ogenblik nog ca. anderhalf uur totdat het vuurwerk zou worden afgestoken. Gedurende deze tijd werd menig glas gedronken en hapje verorberd, alles meegenomen door ‘onze’ eerste boot. Onderwijl passeerde men de tijd met muziek die uit vele boten opklonk. Men stelle zich daarbij geen muziek uit de Venetiaanse school voor, maar luide housemuziek die met haar dwingende, opzwepende en meeslepende beat de in de baai verblijvende schepelingen tot een dampende en stampende massa verenigde. Intussen had naast ons schuitje een vaartuig met dekplanken aangelegd, bedoeld om ons althans nog van zitplaatsen te voorzien. Helaas waren deze planken te kort om de afstand tussen de beide zijkanten te overbruggen, maar hiervoor werd al snel een handige, Italiaanse, oplossing gevonden.

Een Italiaan langszij

Onderwijl was een Italiaanse platbodem langszij gekomen waarvan de Padovaanse bemanning begerige blikken op onze drank en proviand wierp. Haar negeren was niet mogelijk, want alras plantte een stevige Padovaan een voet op ons bakboord en zette dit in een op- en neergaande beweging zodat ons scheepje in een krachtige rolbeweging geraakte. Door de man snel spiritualia en comestibles aan te reiken kon deze beweging echter gecoupeerd worden. Hoe stond het nu inmiddels met de aan boord zijnde Poorters? Zo te zien hadden deze zich hersteld van de vorige toestand. Zij vermaakten zich goed, zo goed zelfs dat een eigen liederenbundel node gemist werd. Aangestoken door de algemene euforische stemming waagden sommigen een dansje en zelfs een overstap naar het Padovaanse buurvaartuig. Die overstap werd gretig beantwoord door een Padovaan met zijn zoontje. Maar wat al te overmoedig, want door de grillige bewegingen van de beide scheepjes kwam dit tweetal ruggelings en languit terecht op de bodem van ons barkas. Gelukkig zonder ernstige gevolgen, zodat beiden al weer snel ter been waren en de grote verbroedering Italo-Olandese kon inzetten.

Onwelzijn

Anders verliep het echter met onze Ida Bunte. Kennelijk overweldigd door het immense gedruis en de penetrante beat, gecombineerd met de ongewone scheepsbewegingen, was zij onwel geworden. De enige oplossing was haar te laten terugkeren naar het hotel. Maar hoe? Ook hier was goede raad duur, want al het varend materieel incl. watertaxi’s was in bedrijf.

Maar ook in Venetië geldt dat als de nood op zijn hoogst is, de redding nabij is: bekwaam laverend tussen de andere vaartuigen verscheen een boot van de Polizia Municipale waarvan de bemanning zich hoffelijk over Ida Bunte en haar begeleidster ad hoc, Madzy Holl, ontfermde. De volgende dag vernamen wij dat de klachten spoedig waren afgenomen nadat Ida weer voet aan wal had gezet. Ook ging het gerucht dat zij zich na haar ontscheping zelfs nog bij machte had gevoeld het galante Italiaanse aanbod haar te bed te leggen af te slaan.

Vuurwerk

Keren wij nu weer snel terug naar de toestand in de baai. Om halftwaalf begon de slotscène van de avond, Il Spettacolo Pirotecnico. Een grandioos vuurwerk met muzikale begeleiding van grote actieradius die uit hoog aan een hijskraan opgehangen luidsprekers verspreid werd.

Er volgde een drie kwartier durend, indrukwekkend schouwspel waarin de Venetianen al hun pyrotechnische talenten uitspeelden. Om het te beschrijven schieten woorden tekort. Hier valt slechts iets te stamelen over Bengaals vuur, knallen, fonteinen, draaizonnen, vuurwerkboeketten, confettikanonnen, watervallen en nog zoveel meer.

Onder de indruk van dit spettacolo piromusicale verlieten wij ’s nachts om halfeen weer de baai. Door het Canal Grande voeren wij terug naar ons hotel, het warms dat wij bij ons hadden (een koutje is ook in de Venetiaanse avond zo gevat, had men ons gewaarschuwd) onbenut meenemend. Het toilet was slechts door onze Padovaanse buren gebruikt.